Nieuwetijdskind Dennis ‘Ik wil hier niet meer zijn’

“Ik wil hier niet meer zijn”

 

Dennis is een jongen van 12 jaar die vanaf zijn zevende jaar heeft moeten worstelen met zijn hoog gevoeligheid. Tot zijn zevende jaar was hij een innemend dromerig ietwat ernstig mannetje.

 

Vanaf zijn zevende jaar viel het ons op dat hij rond het avondeten altijd heel beweeglijk (hyper) werd en daarna meestal moeilijk in slaap kon komen als het bedtijd was. Hij zag altijd heel erg op tegen het slapen gaan.

 

Zodra hij ging liggen en zijn ogen sloot zag hij allemaal filmpjes in zijn hoofd. Filmpjes van gebeurtenissen die hij tot in de details kon beschrijven. Soms ging dit over bestaande gebeurtenissen en soms beschreef hij ‘fantasiewerelden’ op een manier alsof hij zich daar ook werkelijk bevond.

 

Er zaten later ook ‘wezentjes’ in zijn hoofd die hem ‘bestuurden’. Hij kon deze wezens benoemen en had geen hoge pet van ze op. Zij hadden het niet goed met hem voor en hielden hem wakker. Hij kon altijd precies aangeven of en wie er ‘thuis’ waren in zijn hoofd. Rond 11 uur maar soms ook veel later viel hij uiteindelijk altijd wel in slaap maar was uitgeput als hij ’s morgens moest opstaan.

 

Hierdoor kreeg hij steeds minder zin om naar school te gaan. Op school, bij vriendjes thuis maar vooral in grote massa’s mensen absorbeerde hij ongewild allemaal emoties die aanvoelden als zijn eigen gevoelens.

 

Stemmen en opdrachten

Op een gegeven moment ging hij stemmen horen die hem opdrachten gaven en hem verboden zijn ogen te sluiten. Deze stemmen gaven hem opdrachten waarover hij niet durfde of mocht praten. Dit werd steeds erger. Hij begon geesten te zien en durfde soms niet in zijn kamer te slapen omdat dat daar geesten waren die niet weg wilden gaan. Soms waren dit overleden familieleden of vriendelijke geesten. Anderen waren opdringeriger en probeerden op alle manieren de aandacht van Dennis te krijgen.

 

Onder andere door met de elektriciteit te ‘spelen’. Flikkerende lichten en beeld- en geluidsvervorming van de tv waren hiervan het gevolg. Dennis was in deze tijd doodsbang en durfde nooit alleen te zijn. Ook werd hij zelf steeds beweeglijker in bed en maakte als hij moest gaan slapen dwangmatig repeterende krachtige bewegingen. Dit ging vaak gepaard met het maken van geluiden. Wanneer je hem vroeg hiermee te stoppen, reageerde hij altijd boos en gaf hij aan hier niets aan te kunnen doen. Hij deed dit niet zelf . . .

 

Eens in de drie maanden trad er een hele persoonsverandering bij Dennis op. Hij had dan een hele andere donkere blik en communicatie was nauwelijks mogelijk. Je kon dit zien aankomen wanneer zijn ogen ‘verkeerd’ gingen staan. Het was dan onze Dennis niet meer. Als wij hem vroegen waarom hij zo deed was zijn antwoord steevast.

 

 ‘Dat weet ik niet’

 

Vaak vroegen wij aan hem in deze toestand waar Dennis was en ook dan antwoordde hij altijd ‘Ik weet het niet’ of hij zei dat Dennis weg was. Je had dan echt het gevoel dat je tegen iemand anders sprak. Hij was hierbij altijd boos of onverschillig. Ook als zijn moeder huilde omdat zij dit niet kon aanzien, bleef hij emotieloos. Wanneer je hem probeerde vast te houden en wel eens je geduld verloor werd hij altijd boos en soms zelfs agressief. Hij leek dan ook veel sterker dan anders.

 

Ik kan mij nog herinneren dat hij verschrikkelijk boos werd toen ik hem in deze toestand op video wilde vastleggen. Hij heeft toen de camera uit mijn handen geslagen. Zo’n persoonsverandering duurde één tot twee uur. Hierna viel hij in slaap. De volgende dag kon hij zich niets meer van het voorval herinneren.

 

Soms was Dennis heel down en begon hij spontaan te huilen als je hem vroeg of er iets was. Hij zei dan wel eens dat hij niet meer wilde leven. Je begrijpt dat je dit als ouder door merg en been gaat en dat je je machteloos voelt. Je realiseerde je dan ook hoe zwaar de last was die Dennis al op zo’n jonge leeftijd moest dragen.

 

Hulp in het reguliere en alternatieve circuit

Van tijd tot tijd ging het ook wel goed met hem en natuurlijk hoopte je dan dat alles over was maar hoog gevoeligheid gaat niet over, leerden wij later. Je kunt er alleen mee leren omgaan. Uiteraard hebben we geprobeerd om hulp te zoeken binnen het reguliere medische circuit.

 

Echter al snel werd ons duidelijk dat artsen, psychologen en specialisten geen diagnose konden stellen en geen raad wisten met Dennis. Wij wilden voorkomen dat hij het gevoel zou krijgen dat hij abnormaal was en een stempel zoals ADHD of erger zou krijgen. Ook waakten wij ervoor dat verdovende medicijnen voorgeschreven zouden worden en zijn daarom op zoek gegaan naar hulp in het ‘alternatieve’ circuit.

 

Ook het alternatieve circuit bleek een wespennest. Ik heb zo’n beetje alles gelezen over hoog gevoelige kinderen wat hierover inte lezen is. Het internet lijkt een enorme bron van informatie maar het is moeilijk om het kaf van het koren te scheiden. Door schade en schande wordt je wijs. Het is belangrijk om op je gevoel af te gaan en wishful thinking is uit den boze.

 

Na een lange zoektocht met enkele lichtpuntjes maar vooral veel teleurstellingen, kwamen we bij Edith terecht. Wat mij al tijdens ons eerste telefoongesprek al opviel, was dat zij het gevoel gaf dat zij wist waarover ze over en niet zweverig was. Zij gaf aan dat zij al met één behandeling op afstand een aanzienlijke verbetering kon realiseren. Dit heeft zij ook waargemaakt, na haar eerste behandeling sliep Dennis als een roos.

 

De volgende dag leek hij herboren. Hij was opgewekt en zelfs optimistisch over de toekomst. Wanneer Dennis weer een ‘terugval’ had en het even weer niet meer zag zitten, gaf hij zelf altijd aan wanneer wij weer contact moesten zoeken met Edith. Edith was er dan ook altijd voor hem.

 

De eerste healingen en aarding

De eerste vier afstandshealingen die om de drie weken plaats vonden waren belangrijk. Edith transformeerde angsten en een manipulerende energie van een broer in een vorig leven werd naar het licht gestuurd. Hierna kon Edith pas beginnen met de energie-en van Dennis te aarden. Dit was een belangrijke tijd omdat Dennis na iedere healing stabieler en meer aanwezig was. Wij begonnen hoop te krijgen dat het toch goed zou komen.

 

De eerste keer dat wij bij Edith op bezoek gingen omdat een geest Dennis hardnekkig bleef achtervolgen, was voor mij enen wonderbaarlijke ervaring. Dennis was heel opgelucht omdat hij nu eindelijk iemand had die hetzelfde ‘zag’ als hij. Die dag was ik getuige van het naar het licht brengen van deze geest. Ook zag Dennis de engelen staan die hun daarbij hielpen.

 

Het viel ons op dat Edith altijd exact weet wat ze doet en de informatie heel helder en nuchter kan vertalen. Dat is een grote opluchting voor ons geweest omdat het ons leerde Dennis te begrijpen met zijn ervaringen die wij zelf niet kunnen ervaren als ouders

 

Stapje voor stapje leerde Edith Dennis hoe hij met zijn gevoeligheid moest omgaan. Zij was voor zowel Dennis als voor ons een ware coach en stond altijd voor ons klaar. Dankzij haar begeleiding weet Dennis nu hoe hij zelf met zijn hoog gevoeligheid moet omgaan.

 

Begeleiding

Hij weet nu hoe hij zich kan ontdoen van de emoties van anderen, hij moet omgaan met de bagage uit vorige levens en weet hoe hij zich moet afsluiten voor geesten die worden aangetrokken door zijn hoog gevoeligheid. Hij communiceert met de engelen en weet dat ze allemaal 24/7 voor hem klaarstaan. Zijn favourite engel is Michael. Iedere avond invoor het slapen gaan, doet Dennis trouw zijn meditatie-oefeningen en als het even kan doe ik met hem mee.

 

Om Dennis een gewoon leven te laten leiden deelt hij zijn ervaringen hoofdzakelijk met mij, een klein aantal direct betrokkenen die er in geloven. De rest van de wereld weet niets van ‘zijn gaven’ van helderzien, heldervoelen. We hebben hiervoor gekozen zodat hij zich normaal kan ontwikkelen zoals bedoeld is in deze fase van zijn leven, de pubertijd.

 

Als we Dennis toentertijd niet vroeg hadden opgepakt was het zeer waarschijnlijk flink fout gelopen in het jonge leventje van Dennis omdat er al diverse psychologische onderzoeken plaatsvonden en reguliere medicatie haast de enige oplossing leken te zijn.

 

Dennis, nu

Dennis is nu 12 jaar, speelt gitaar en heeft grootse plannen voor de toekomst. Hij wil piloot of architect worden. Hij heeft geaccepteerd dat hij hoog gevoelig is. Soms heeft hij het er nog wel eens moeilijk mee maar die momenten worden steeds zeldzamer. Hij praat er niet graag over en je zult niets aan hem merken als je zijn verleden niet kent. Bij tijd en wijlen praat hij er uit zichzelf met mij over en geeft dan aan dat hij alles onder controle heeft. Ik ben dan verschrikkelijk trots op hem.

 

Bedankt Edith, je bent een fantastisch mens. Zonder jou hadden we het niet gered. Ik hoop dat nog heel veel kinderen zoals Dennis van jouw gave gebruik mogen maken. Er zijn er veel meer zoals Dennis dan wij denken. Zonder hulp van mensen zoals jij moeten die zich heel erg eenzaam voelen.

 

Johannes (de vader van Dennis)

 

Johannes staat graag andere ouders van nieuwetijdskinderen te woord ter ondersteuning bij problemen. Het telefoonnummer is bekend bij Edith

Heb je belangstelling voor een vrijblijvend gesprek met Johannes neem dan even contact op met EarthCrystal

 

Vragen ? Meer informatie ?

Neem gerust contact op via info@earthcrystal.nl of bel naar 06 57 31 9904